Ik hou van een mooie herinnering. Een geur die mij terugbrengt naar mijn kleutertijd of zoals in dit geval een datum die mij in een splitsecond terug in de tijd katapulteert: 14 juli. Ik ben in Amsterdam, zit aan een laat ontbijt met vrienden. Mijn telefoon gaat. Het gesprek waarvan ik al weken weet dat het elk moment gevoerd kan gaan worden. Een mengeling van verdriet en opluchting. Het einde van een onzekere, bizarre, prachtige, verdrietige en liefdevolle tijd. ‘Monique is er niet meer’, zeg ik even later tegen mijn vrienden.

Vandaag is het 14 juli en is het precies negen jaar geleden dat mijn vriendin Monique overleed.

coming of age

Herinnering

Ik leer haar kennen in het laatste jaar van de middelbare school waar ze als een van de weinige meisjes op een opgevoerde brommer naar school komt. Een grote bos bruine krullen en een pak Van Nelle shag in het borstzakje van haar spijkerjasje. Ze is van haar vorige school gestuurd en staat bekend als lastpak en onruststoker. Waarom ze als ‘lastpakkerig‘ wordt gezien heb ik nooit begrepen. Ze is spontaan, heel grappig en slim. We worden dikke vriendinnen. Elke dag rij ik achterop haar opgevoerde Kreidler met haar naar school. We halen zelfs leraren in die met z’n vieren opgepropt in een klein autootje naar school tuffen.

coming of age

Monique

 

Nog nooit heb ik iemand ontmoet met de humor van Monique. Zelden zo gelachen. In je broek plassen van de slappe lach. Dat werk. Haar oogopslag, haar woordkeus en haar snelle manier van denken zijn ongeëvenaard humoristisch. We zitten in het eindexamenjaar maar de eindexamens haalt Monique niet vanwege een hele serie black-outs. Sommige examens heeft ze amper ingevuld. Ik maak de middelbare school af en ga daarna studeren. Monique en ik verliezen elkaar in de jaren hierna uit het oog. Ik verhuis naar Tilburg en zie haar nooit meer. Totdat ik bijna twintig jaar later weer in Limburg woon en in een kookclubje terechtkom met voor mij allemaal onbekende vrouwen en… Monique.

Samen met de andere kookclubleden klets ik die allereerste bijeenkomst over het dorp en wonen in Limburg als de deur openzwaait en Monique binnenstapt. Het toeval, de verrassing en de blijdschap om elkaar weer terug te zien na zoveel jaar is groot en vanaf die tijd zien we elkaar graag en vaak.

Ze vertelt me dat ze na het mislukte eindexamenavontuur naar de VAVO (Voortgezet Algemeen Volwassenen Onderwijs) is gegaan. Zo behaalt ze alsnog haar Mavodiploma. Daarna volgt ze een opleiding tot tandartsassistente. Monique vindt al snel het beroep van tandarts veel interessanter dan tandartsassistente. Dus gaat ze, na haar werk, stiekem terug de schoolbanken in om haar Vwo-diploma te halen. Niemand mag het weten want of haar dit gaat lukken is de vraag. Wiskunde is zwaar, ze moet from scratch met dat vak beginnen. Met bloed zweet en tranen lukt het haar om haar Vwo-diploma te halen en dolgelukkig schrijft ze zich in voor de studie Tandheelkunde in Nijmegen.

In haar auto scheurt ze naar Nijmegen

Daar moeten ze niks hebben van een omhooggevallen tandartsassistente die zonodig tandarts wil worden. Monique wordt afgewezen omdat de universiteit oordeelt dat haar vooropleiding te ‘versnipperd’ is. Als ze de afwijzingsbrief in de bus krijgt, stapt ze zonder aarzelen in haar auto en scheurt naar Nijmegen. Daar zeurt ze net zo lang bij de receptie van de universiteit tot ze 10 minuten krijgt om op audiëntie te komen op het kantoor van het hoofd van de toelatingscommissie.

In een gloedvol betoog overtuigt ze de man dat zij tandarts moet worden. Dat er geen andere keuze is dan haar toe te laten tot de opleiding.

Dit lukt. Dat verbaast mij helemaal niet. Ik ken ook niemand anders die na een afwijzingsbrief in de auto zou stappen om persoonlijk te pleiten voor een andere uitkomst.

Als een van de beste én snelste studenten behaalt ze haar diploma en gaat ze aan de slag bij de tandartspraktijk waar ze ooit als assistente stage heeft gelopen. Na een paar jaar neemt ze de praktijk van haar baas over, verbouwt ‘m van boven tot onder, vindt tussen de bedrijven door (in de tandartsstoel!)  de man van haar dromen, trouwt, krijgt twee dochters, wordt de eerste keer ziek, herstelt helemaal, krijgt nog een kindje, is de beste tandarts ever en wordt weer ziek.

En wordt niet meer beter.

Herinnering

Monique voelde iets raars in haar borst. Ze gaat naar haar huisarts en die stelt haar gerust. Er is niets aan de hand. Toch besluit ze anderhalve maand later terug te gaan naar de arts, ze voelt toch echt iets zitten. De huisarts stelt haar weer gerust, het is niks. Voor de zekerheid, om al haar zorgen weg te nemen, wordt toch een medisch onderzoek gestart. Monique blijkt een erfelijke vorm van borstkanker te hebben.

We zien elkaar regelmatig, praten over onze jeugd en over de onzekere toekomst die voor haar ligt. Onze jongste kinderen, we hebben allebei rond dezelfde tijd een zoontje gekregen, spelen met de blokken en wij praten en praten. Ik maak een serie interviews met haar waarin ze over haar leven vertelt. Voor later. Moniques doorzettingsvermogen, humor, enthousiasme en levenslust inspireren mij nog steeds. Met haar heb ik zo’n kostbare en waardevolle gesprekken gevoerd. Gesprekken waaraan ik nu, negen jaar later, nog steeds vaak terugdenk en waar ik lessen uit haal. Zoals doorzetten en knallen met die handel, het glas altijd als halfvol zien, veel lachen en als je je misselijk voelt een zakje naturel chips eten. Dat helpt. Als ik naturel chips eet of een zakje zie denk ik altijd aan Monique.

We hebben al negen jaar niet meer slap van de lach in onze broek gepiest. En dat zullen we ook nooit meer doen. Maar vandaag vier ik haar leven en onze vriendschap en denk ik terug aan mijn vriendinnetje. Ik zet een playlist van haar favoriete band Rowwen Heze op en start met Geluksknikker, een nummer waar zij veel steun aan had.

Oh waat ein pech

Miene geluksknikker waas weg

geluksknikker

Meer lezen? klik hier Valencia